เมือวันหนึ่งที่เราต้องเดินบนเส้นทางที่หนาวเหน็บเพียงลำพัง  สิ่งเดียวที่เป็นที่ยึดเหนียว

คือแสงเทียนที่โชตช่วงในหัวใจ  แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บเพียงใดแต่หัวใจยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ

ในวันที่แสนมืดมนมองไม่เห็นเส้นทางใดๆ ยังใช้ใจส่องทางข้ามผ่านมา แต่แล้ววันหนึ่งเมือเทียนเริ่มฉายแสงเพียงริบหรี่

ร่างกายเริ่มหนาวสั่นเพราะความอบอุ่นนั้นริบหรี่ลงทุกวัน  หลายคราที่มองเห็นแหล่งพักพิงให้แวะหลบความหนาว

แต่เท้าไม่เคยที่จะก้าวเดินเข้าไป เพราะในใจยังคงยึดมั่นแสงเทียนที่ส่องทางเสมอ และยังหวังตลอดว่ามันจะโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง ในบางคราที่เท้าจมอยู่ในกองหิมะทางเบื้องหน้าขาวโพลนหาหนทางก้าวเดินไม่เจอ  ท้อแท้จนแทบต้องหลั่งน้ำตา